Środa, 13:29 In tereatment

Wstałam z potężnym bólem głowy, za późno. Myślałam, że się spóźnię na wizytę.

Nie spóźniłam się.

A tam się poryczałam.

Miałam być mocna. Miałam się kłócić i obstawać za swoim a w rzeczywistości się poryczałam.

Za dużo tego wszystkiego…

Za dużo jak na mnie.

Najpierw gastroskopia i wycinek. Podejrzenie nowotworu u mnie…

Później sytuacja z Beatą i moje myśli, że nie mogę jej pomóc. Że odchodzi ktoś wspaniały. Ktoś, kto nie pcha się w cudze życie z butami, nie instruuje, do doradza, nie krytykuje. Po prostu jest obok i taki ktoś umiera. Zostawia dwoje dzieci i męża…

B oczywiście przełożył to na mnie i na moje odczucia. Na moje wyparcia i chronienie drugiej osoby zamiast siebie.

A mnie w tym wszystkim nie ma. Czuję się jak w bańce mydlanej. Oglądam świat dookoła. Mojej choroby nie ma. Ot, wzięli wycinek, jakby to była zwykła czynność podobna do borowania w zębie. NIE CHCĘ MYŚLEĆ O SOBIE!

Ryczałam nad Beatą…

Byłam zła na fochy u córki. Okres dorastania. Była u córki znajomej, która kiedyś mi dokopała. Miałam ogromne zaufanie do tej znajomej, wręcz powierzyłam jej całe swoje poranione życie i dostałam ogromnego kopa. I do jej córki zawiozłam swoją, bo się przyjaźnią. A ja cała jestem na nie, ale … Niech tam. Córka chciała zostać u niej na noc. Nie zgodziłam się i w zamian otrzymałam mega focha. Córce przeszło dopiero dziś.

Dziś zadzwoniłam do Beaty. Jest lepiej. Żwawszy głos. Była na wizycie u psychiatry, nota bene, tej samej, która wspierała mnie. Rozmowa wypadła bardzo pozytywnie. Będzie miała leki na poprawę nastroju. Jest lepiej. Dziś w nocy nawet spała.

Jadę do niej.

Nie jest łatwo wspierać kogoś bardzo bliskiego.

Deszczowy ten dzień…

Niedziela, 10:17 – osiemnaste urodziny

Wczoraj syn skończył 18 lat.

Wszedł w formalną dorosłość.

Złożyłam mu życzenia. Kupiłam bukiet kwiatów i czekoladki. Uściskałam mocno.

Już 18 lat  kiedy jesteśmy razem. Przyszedł na świat 7 stycznia o godzinie 10:40, ważył 4450 g i mierzył 61 cm. To był czwartek. Urodził się przez cesarskie cięcie.
Ojciec, który deklarował swoją obecność przy porodzie, niestety, nie mógł wejść na salę, bo to była chirurgia.
Mały był przenoszony. Przechodziłam termin. Nie miałam bóli. Podczas badania usłyszałam: „Brudne wody” i „Sama nie da rady urodzić”.
Przeleżałam całą noc na patologii ciąży a rano zwieziono mnie na salę operacyjną.
O 10:40 wyjęto mi go z brzucha. Miał 8 punktów. Był niedotleniony. Przez cały dzień leżał w inkubatorze. Dostałam go dopiero w piątek, w południe i pierwszymi moimi słowami na jego widok były: „Boże jaki on brzydki”. Był duży i czerwony na twarzy. Tak powitałam mojego syna na tym świecie.
Siostrzenica, która zdążyła urodzić już dwóch chłopaków, pocieszyła mnie, że jest ładny, wypoczęty, nie musiał się przeciskać przez kanał rodny i nie ma w związku z tym zdeformowanej główki a jej mieli. Niewielkie to było dla mnie pocieszenie. Mały był duży i ciężki. Nie miałam siły wyciągać go z wózeczka dla noworodków. Pocięty brzuch bardzo bolał a nie przypominam sobie męża obok siebie. Może był…Podobno siedział pod drzwiami sali operacyjnej bardzo wystraszony i blady i dopytywał się pielęgniarek jak idzie operacja. Chyba mignął mi nawet kiedy wieziono mnie na salę poporodową. Może nawet informował mnie, że mały jest w inkubatorze. Może był obok mnie… Nie pamiętam… W pamięci zostały tylko te najgorsze chwile. A szkoda…

No dobra, wróćmy do Młodego. Wszedł w dorosłość. Jego zachłystywanie się dorosłością skwitowałam: „Dorosły będziesz wtedy, kiedy zaczniesz opłacać własne rachunki z pieniędzy zarobionych przez siebie”

Mój syn, ponad 1,80 m. Chłopisko o wielkich nerwach, niewyparzonym języku i dobrym sercu. Chłopię, które większość czasu spędza przed ekranem komputera, ale przyciśnięty potrafi posprzątać, ugotować, upiec ciasto. Dziecko, które przeszło przez traumatyczne sytuacje i było świadkiem scen, których nie powinien w życiu oglądać. Chłopak lubiany przez rówieśników i dorosłych. Przez dorosłych za uśmiech i poczucie humoru. To poczucie humoru rozwala także mnie. Chłopak, który potrafi słuchać bez jakiegokolwiek komentarza i dawania rad. Ma swoją paczkę przyjaciół i lubi do nich wychodzić. Nienawidzi chłopaków z zawodówki i innych półgłówków za ich głupotę i wredne zachowanie. Pali e-papierosy, ale nienawidzi wódki. Lubi za to dobre wino… Kiedy mnie nie ma bluzga jak szewc… Mój syn. Człowiek, któremu podarowałam życie …

Mała ma 15 lat.

Są wspaniali.

Wypełnili połowę mojego życia.

Tą dobrą połowę.

No, ok.

Co za oknem?

Bezchmurne, błękitne niebo i mróz. W nocy było – 20. Teraz, w dzień, -14. Wszyscy tak chcieli zimy i Ten w górze spełnił ich prośby – mamy zimę. Mroźną zimę. Jest troszeczkę śniegu i bardzo niskie temperatury.

Lecę do kuchni. Najpierw kawka a później jedzonko na obiad i ciasto dla Młodego. Wczorajsze ciasto szybko się skończyło. :-D

Czwartek 21:13

Minęła środa z terapią

A dziś czwartunio

Odpoczynek

Młody załatwił sobie badania. Ja oczywiści robię za taksówkę. Dla Małej kupione dwa opakowania śtucnych łogni. Znaczy Sylwester tuż, tuż.

Dobrze mi się śpi w nocy…

Przejrzałam niedawno stare zdjęcia i pomyślałam, że dziwna ze mnie babka. Piękna kobieta, która ma tak „nasrane” w głowie, że nie widzi swojej wartości.

Chodzę na te sesje i wciąż jestem wycofana. Wciąż coś dukam, jestem strachliwa, ustępuję… A czego mi brakuje??? Oprócz poczucia własnej wartości i pewności siebie – niczego. Kurde, niejedna baka chciałaby wyglądać jak ja, tak sobie dawać radę. Wtf!!!! A ja taka trusia, taka dupa, za przeproszeniem!!!!  Babo, podnieś łeb do góry i spójrz normalnie na świat…

Jak ja się uchowałam przez te wszystkie lata??? Dlaczego tak pozwalałam sobą pomiatać??? A w gabinecie siedzi cień kobiety a nie ja… Wtf!!!!! Kurde takie szkoły pokończone, sukcesy w pracy, młodzież mnie lubi, dobrze wychowane dzieci, ogarnięty dom, cała Polska zjechana samochodem, a ja taka bezbarwna i tak pozwalam sobą kierować. Jak ja przeżyłam te czterdzieści parę lat??? Ok, powtarzam się, ale patrząc na swoje zdjęcia robione kiedyś i niedawno nie mogłam się powstrzymać od takiej reakcji…

Babo uwierz w siebie!!!! Czas najwyższy!!! Wymieć ze łba wszystkie gówna nałożone przez zasranych gnojków, podnieś ją w końcu w górę i zacznij żyć a nie wegetować. TAK!!!!

Czas najwyższy!!!!